Σκέψεις επίκαιρες

Abbas Kiarostami - Roads

Η ροή των θεμάτων στο Δυνατό Μυρμήγκι σταμάτησε γιατί ένοιωθα και νοιώθω ότι δε θέλω να γράψω. Προτιμώ να σκέφτομαι και να αλλάζω προσωπικά, να πράττω όπου μπορώ να σιωπώ όπου δε μπορώ. Κατάλαβα ότι έπεφτα πολλές φορές σε παγίδες και έχανα το σκοπό μου προσπαθώντας να μεταλαμπαδεύσω πράγματα που ίσως ακόμα δεν είχαν ανάψει μέσα μου αρκετά για να γίνουν φάροι. Επιδίωξα τον διάλογο με ένα κοινό που δεν είναι καλό σε αυτόν. Δεν ακούει και είναι σίγουρο για τις απόψεις που φέρει. 

Ρητορείες και αντιφάσεις με την καθημερινή ζωή

Τι φταίει; Γιατί; Για πόσο ακόμα; Λίγα μόνο ερωτήματα που άσκοπα επαναλαμβάνονται κυκλικά μέσα στην ελληνική κοινωνία του μαρασμού, που ψάχνει δικαιολογίες για το παρών της. Μα ήδη πέρασε καιρός από τα πρώτα κρούσματα εσωτερικής έκρηξης και το είδωλό μας αλλάζει το ίδιο γρήγορα με τους ρυθμούς ζωής που κάποτε είχαμε συνηθίσει. Η αποδόμηση της ελληνικής πραγματικότητας είχε ως συνέπεια νέες φωνές να δοκιμάζουν για πρώτη φορά να αρθρώσουν λόγο με όσα αποσπασματικά γνώριζαν, μπλέκοντας μύθους, αλήθειες, ψέμματα και θυμό σε ένα ένδυμα. 

Με αφορμή μια διαδρομή

Η πόλη μου τον τελευταίο καιρό είναι ένας τόπος ενδιαφέροντος. Μέσα της ζυμώνονται συναισθήματα βαθιά, ακραία και το παρελθόν της συστήνεται ξανά με το παρόν. Η Αθήνα δεν είναι όμορφη τόσο, όσο γοητευτική.

Προβληματισμοί

Όσα ζούμε είναι μονόδρομος; Νομίζω μονόδρομοι υπάρχουν μονάχα φτιαγμένοι από άσφαλτο. Στην πολιτική και τις κοινωνικές σχέσεις όσοι ισχυρίζονται ότι υπάρχουν μονόδρομοι έχουν αμφίβολες προθέσεις. Βλέπω τη χώρα μου να γκρεμίζεται, όχι αργά, μα στιγμιαία. Δεν ελπίζω πλέον σε εμάς, αλλά μας φοβάμαι περισσότερο. Σα μικρά παιδιά δε βρίσκουμε τρόπους να εκφραστούμε, ψάχνουμε για κηδεμόνα. 

Περί "νοήματος"

Ο ρομαντισμός της τυχαιότητας δίνει κάποιες φορές νόημα σε όσα κατά βάθος ηθελημένα ζητάμε να δούμε ως νόημα στη ζωή μας. Ποτέ δεν υπήρχαν για μένα προσχεδιασμένες γραμμές, ποτέ δεν υπήρχε μια δύναμη που με έσπρωχνε κάπου. Και όταν βλέπω τα αποτυπώματά μου αναρωτιέμαι πόσο κοντά στο νόημα προχωρώ;

Εχθρός μας το "πολύ"

Η εποχή της ευκολίας. Το γύμνασμα έχασε το ρομαντισμό του ως κακοδιαχείριση χρόνου. Μια θάλασσα πληροφορίας έτοιμη να σε δεχτεί, μα και μια ζωή πεπερασμένη που σημαντικό είναι να την ταξιδεύεις σε λίγα και καλά κύματα.

Άλλο αντίσταση, άλλο αντίδραση

Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στις λέξεις αντίσταση και αντίδραση. Στην πρώτη υπάρχει ουσία, στη δεύτερη μια ενστικτώδης ανούσια εκτόνωση.

Συλλογισμοί

Abbas Kiarostami - Roads and Rains

Σε έναν ανοιχτό αέναο διάλογο με τον εαυτό μου χτίζω την εικόνα της μετάβασής μου στο τώρα, στο αύριο. Είναι δύσκολο και αργό το γκρέμισμα του εαυτού που σαν άμυνα προβάλλουμε. Προβάλλουμε επειδή θέλουμε να είμαστε, μα με τον καιρό όταν μαθαίνουμε ποιοι είμαστε καλό είναι να μην προδίδουμε την ουσία μας. 

Κάλεσμα για συνεργασία και οργάνωση προς όλους τους Έλληνες bloggers

Επανειλημμένα δείχνεται ως άμεση η ανάγκη για ενότητα, κοινή δράση και αλληλεγγύη σε όλους τους τομείς. Τα blog προσπαθούν να δημιουργήσουν καταστάσεις και να θυμώσουν τους αναγνώστες τους με την ελπίδα μιας επιτυχημένης κινητοποίησης, η οποία είναι βέβαιο ότι δεν πληρεί καμία σοβαρή προσδοκία επιτυχίας με τις τρέχουσες συνθήκες και τον αποπροσανατολισμό που επιχειρούν τα ΜΜΕ. Η αδράνεια και το μούδιασμα είναι μια επικίνδυνη κατάσταση σε μια περίοδο ζωτικής σημασίας για τις ερχόμενες δεκαετίες στη χώρα μας.  

Σύντομο μήνυμα

Σε λίγες μέρες θα πούμε καλή χρονιά. Πάλι θα λέμε πράγματα που δεν εννοούμε. Εκεί έξω υπάρχει ένας κόσμος που δεν βλέπουμε. Βλέπουμε τόσο κομματιαστά την πραγματικότητα που οι απόψεις μας είναι ολοκληρωμένα συμπεράσματα ενός ανολοκλήρωτου θραύσματος. Γι' αυτό πάλι θα διαλέξουμε να δώσουν λύσεις σε εμάς θραύσματα, κοφτερά που σα λεπίδες θα μας κόβουν αργά αργά μέχρι να δούμε πως το κοινό καλό μας κρύβεται αλλού. 

Περί ενότητας

Βλέποντας την προσπάθεια αναρρίχησης φαύλων στοιχείων μέσα στο πολύμορφο σαθρό περιβάλλον της κρίσης, μου έρχονται στο μυαλό οι παρακάτω σκέψεις. Όχι μόνο για τους Κουίσλινγκς του καιρού μας, αλλά και για τους λογής καιροσκόπους.

'Ελεος με τη "Χούντα"

Πόσες φορές τη μέρα ακούω απόψεις να συγκλίνουν στο έχουμε ΧΟΥΝΤΑ. Χούντα χούντα χούντα χούντα. Μπορείς να βγεις στο δρόμο να φωνάξεις έχουμε χούντα. Να γράψεις σε ένα τοίχο έχουμε χούντα. Να σχολιάσεις σε κάθε λογής άρθρο έχουμε χούντα. Πράγματα δηλαδή που διαψεύδονται από μια πραγματική χούντα. Ποια είναι η βαθύτερη ουσία της χρήσης της λέξης "χούντα" άραγε; Να αφυπνίσει; Να προλάβει τα χειρότερα μιας αληθινής χούντας; Να κάνει σαφές το ότι η δημοκρατία που έχουμε είναι εικονική; Να συμπυκνώσει τα λογής δεινά της καθημερινότητας σε μια έννοια εκτονωτική της μιας λέξης; 

Απολογισμός

Κοίταξε λίγο γύρω σου χωρίς τα σκονισμένα σου γυαλιά. Τι θέλεις αλήθεια απ' τη ζωή σου και τι αλήθεια μπορεί να έχεις; Ίσως εδώ πέσεις στο πρώτο σου λάθος και τώρα σκέψου πως θα το αποκτήσεις. Μάλλον μετράς ήδη το δεύτερο, φρακαρισμένος σε ένα μεγάλο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Ζεις στην εποχή των παράδρομων. 

Μυρμήγκι

Υπάρχει ένα ερώτημα που με ταλανίζει. Να συνεχίσω ή όχι; Ποιο το όφελος; Ποιος ο σκοπός; Να εκπληρώνω μια παιδική ουτοπία του να κάνω καλύτερο το σύντομο παρόν; Δε νιώθω ότι έχω απαντήσεις, θέλησα να βάλω μόνο μερικές ουσιώδεις ερωτήσεις. Μα ποιος είμαι εγώ για να τις βάλω; Και αν τις βάζω ποιες χορδές αγγίζω; Αφήνω μια υπόσχεση. Όταν θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες θα είμαι εδώ. Μοιράστηκα με ανιδιοτέλεια. Δε ξέρω πότε θα θέλω να μιλήσω ξανά. Ίσως αύριο, ίσως μετά από καιρό. Στο μικρό μας το ταξίδι υπάρχουν γύρω μας απαντήσεις σε μικρά ερωτήματα, και μικρές στιγμές με μεγάλα νοήματα. Δεν υπάρχει χώρος για ναρκισσισμό για όποιον θέλει να δώσει. Υπάρχει μουσική και σιωπή. Ότι βλέπουμε γύρω μας η προέκταση μιας σκέψης. Όχημα η ελπίδα, η σωτηρία πρόσχημα για τα μεγάλα λόγια. Μα στον καθρέφτη μου δε χωράνε μεγάλα λόγια, γιατί σκοντάφτω και στα καθημερινά. Και αν δίπλα σου βρεθώ και πέσεις θα σε κρατήσω, με τα πολλά τα χέρια μου. Δυνατό Μυρμήγκι.

http://dinatomirmigi.blogspot.com

Απ' τον εξώστη

Τι να πω; Αν δε καταλαβαίνεις τι να πω; Δεν το ήξερες; Δε το έβλεπες; Θα πω όμως κάτι. Δεν έμαθες. Ακόμα δεν έμαθες. Θέλει καιρό και πόνο και το φυγόπονο παρόν ακόμα δε μπορεί να γίνει ελπίδα.