Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Απόκριες διαρκείας

Πρόσωπα κουρασμένα περπατάνε στους δρόμους. Τα μάτια τους δε κοιτάνε κάπου συγκεκριμένα αλλά το βλέμμα τους είναι χαμένο σε σκέψεις. Αυτά τα μάτια ξέρουν ότι το όνειρο θα μείνει για πάντα όνειρο, ξέρουν να σκεπάζονται με τον πόνο που τους έχει μείνει για παρέα σε αυτή τη φυλακή που ξημερώνει καθημερινά. Ψυχές πληγωμένες που η αγάπη δεν είναι παρά μια ξεθωριασμένη φωτογραφία που τους δίνει το δύναμη να σφίγγουν τα δόντια.
Η μοναξιά είναι η ειρωνεία που πλανάται πάνω από τις μεγαλουπόλεις. Η αδιαφορία είναι η άμυνα όσων έπιασαν ουρανό, όμως η ομορφιά είναι μια ανώτερη ουσία που δεν έχει ουρανό και δε σκαλίζεται σε καμία μάσκα. Άλλη μια μέρα φόρεσα τη μάσκα μου, τα ρούχα μου και το κάλπικο στυλ μου και βγήκα έξω. Το ημερολόγιο έδειχνε Γενάρη όμως ήταν απόκριες..

Ήταν απόκριες εδώ και καιρό και δεν είχα αντιληφθεί ότι ζω μέσα σε ένα αποκριάτικο κοστούμι. 


http://dinatomirmigi.blogspot.com

2 σχόλια:

  1. Διαβάζοντας το άρθρο ήρθαν αστραπιαία και ασυναίσθητα στο νου οι στίχοι από ένα τραγούδι του συγκροτήματος Τρύπες "φανέρωσέ μου την μάσκα που κρύβεις κάτω από την μάσκα που φοράς." Δυστυχώς κατάφεραν να μας κάνουν να βιώσουμε την μοναξιά στο πετσί μας όπως και να μας διασπάσουν. Κατάφεραν να προκαλέσουν διχόνοια ανάμεσά μας αποσυντονίζοντάς μας από τους κοινούς στόχους και τα κοινά συμφέροντα που κάποτε είχαμε. Δεν μαχόμαστε πλέον όλοι για όλους αλλά ο καθένας για την πάρτι του. Η αποξένωση σε όλο το μεγαλείο της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν έχουμε την παιδεία για διάλογο και κοινή δράση. Είμαστε διασπασμένοι ναι. Δεν υπάρχει κοινό όραμα και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Σ'ευχαριστώ για τη παρέμβαση Σάββα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή