'Ελεος με τη "Χούντα"

Πόσες φορές τη μέρα ακούω απόψεις να συγκλίνουν στο έχουμε ΧΟΥΝΤΑ. Χούντα χούντα χούντα χούντα. Μπορείς να βγεις στο δρόμο να φωνάξεις έχουμε χούντα. Να γράψεις σε ένα τοίχο έχουμε χούντα. Να σχολιάσεις σε κάθε λογής άρθρο έχουμε χούντα. Πράγματα δηλαδή που διαψεύδονται από μια πραγματική χούντα. Ποια είναι η βαθύτερη ουσία της χρήσης της λέξης "χούντα" άραγε; Να αφυπνίσει; Να προλάβει τα χειρότερα μιας αληθινής χούντας; Να κάνει σαφές το ότι η δημοκρατία που έχουμε είναι εικονική; Να συμπυκνώσει τα λογής δεινά της καθημερινότητας σε μια έννοια εκτονωτική της μιας λέξης; 

Απολογισμός

Κοίταξε λίγο γύρω σου χωρίς τα σκονισμένα σου γυαλιά. Τι θέλεις αλήθεια απ' τη ζωή σου και τι αλήθεια μπορεί να έχεις; Ίσως εδώ πέσεις στο πρώτο σου λάθος και τώρα σκέψου πως θα το αποκτήσεις. Μάλλον μετράς ήδη το δεύτερο, φρακαρισμένος σε ένα μεγάλο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Ζεις στην εποχή των παράδρομων. 

Μυρμήγκι

Υπάρχει ένα ερώτημα που με ταλανίζει. Να συνεχίσω ή όχι; Ποιο το όφελος; Ποιος ο σκοπός; Να εκπληρώνω μια παιδική ουτοπία του να κάνω καλύτερο το σύντομο παρόν; Δε νιώθω ότι έχω απαντήσεις, θέλησα να βάλω μόνο μερικές ουσιώδεις ερωτήσεις. Μα ποιος είμαι εγώ για να τις βάλω; Και αν τις βάζω ποιες χορδές αγγίζω; Αφήνω μια υπόσχεση. Όταν θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες θα είμαι εδώ. Μοιράστηκα με ανιδιοτέλεια. Δε ξέρω πότε θα θέλω να μιλήσω ξανά. Ίσως αύριο, ίσως μετά από καιρό. Στο μικρό μας το ταξίδι υπάρχουν γύρω μας απαντήσεις σε μικρά ερωτήματα, και μικρές στιγμές με μεγάλα νοήματα. Δεν υπάρχει χώρος για ναρκισσισμό για όποιον θέλει να δώσει. Υπάρχει μουσική και σιωπή. Ότι βλέπουμε γύρω μας η προέκταση μιας σκέψης. Όχημα η ελπίδα, η σωτηρία πρόσχημα για τα μεγάλα λόγια. Μα στον καθρέφτη μου δε χωράνε μεγάλα λόγια, γιατί σκοντάφτω και στα καθημερινά. Και αν δίπλα σου βρεθώ και πέσεις θα σε κρατήσω, με τα πολλά τα χέρια μου. Δυνατό Μυρμήγκι.

http://dinatomirmigi.blogspot.com

Απ' τον εξώστη

Τι να πω; Αν δε καταλαβαίνεις τι να πω; Δεν το ήξερες; Δε το έβλεπες; Θα πω όμως κάτι. Δεν έμαθες. Ακόμα δεν έμαθες. Θέλει καιρό και πόνο και το φυγόπονο παρόν ακόμα δε μπορεί να γίνει ελπίδα.

Δυνατό Μυρμήγκι

Όταν ξεκίνησα να μοιράζομαι μερικές σκέψεις ήταν γιατί αντιλήφθηκα ένα μεγάλο κενό σε αυτή τη νέας κοπής μόδα που λέγεται μπλογκόσφαιρα. Το όραμά μου ήταν να μιλήσω έτσι όπως νοιώθω πίσω από την ανωνυμία μου για να καταλάβουν πολλοί νέοι απογοητευμένοι ή και λογής προβληματισμένοι ότι οι ανησυχίες μας είναι κοινές και έτσι έμμεσα να δώσω το κουράγιο και την ελπίδα ότι πολλοί προσπαθούμε για το καλύτερο. Τι μας λείπει όμως; Ένα κοινό σημείο αναφοράς. Ένας τρόπος οργάνωσης, ανταλλαγής ιδεών με σκοπό την πράξη και του κινήτρου για συμμετοχή.

Τέλος οι αγανακτισμένοι, έρχονται οι εξαθλιωμένοι

Μέσα στον καπνό της φωτιάς είναι δύσκολο να διακρίνεις με καθαρότητα και στην ολότητά της μια κατάσταση. Αυτό όμως που είναι πλέον ξεκάθαρο είναι ότι το μείγμα αγανάκτησης εξελίσσεται ραγδαία σε ένα μείγμα θυμού λόγω εξαθλίωσης. Η εξαθλίωση και η ελληνική μαλθακότητα όμως τώρα αρχίζουν σιγά σιγά να απομακρύνονται και οι σκηνές βίας με τον καιρό πιθανόν θα είναι αρκετά συχνό και εντονότερο φαινόμενο.

Κυριακή βράδυ

Όμορφος καιρός για σκέψεις. Κυριακή βράδυ και αναπολώ στο χθες να βρω απαντήσεις. Αυτή είναι τελικά και η σημασία του παρελθόντος, κρύβει γιατροσόφια και λύσεις που ο πανικός του σήμερα μου στερεί. Μα αυτό που δε σταματάει να τριγυρνάει στο μυαλό μου είναι όλα όσα χάθηκαν χάνονται αλλοιώνονται. Χάθηκαν οι κοινοί μας σκοποί, η συλλογικότητα, η απλότητα. Και με λίγο αναζήτηση δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς τις αιτίες. Το βαρύγδουπο ύφος του χθες σβήνει ξαφνικά και αφήνει ένα κενό αμηχανίας. Βλέπω μέσα στους δρόμους σφιγμένα δόντια και οξυθυμία που εκτονώνεται με λάθος για μένα τρόπο. 

Μεταμεσονύχτιες σκέψεις

Είναι αλλιώς να είσαι μέσα στη φωτιά, αλλιώς να είσαι η φωτιά και αλλιώς να παρατηρείς όλα όσα καίγονται. Περασμένες δύο, υποθέτω ότι πολλοί είναι αυτοί που βλέπουν τον καπνό, που ψάχνουν για οξυγόνο.

Έχουμε χαθεί μέσα σε ένα πέπλο καπνού λοιπόν. Μας λούζουν με πληροφορίες δυσβάσταχτες για να τις διυλίσει η λογική. Παρ΄όλα αυτά παίρνουμε την περίληψη των όσων νομίζουμε πως έχουν λογική και τα κάνουμε σημαίες της σκέψης μας. Είναι ανάγκη να είμαστε κάτι σε μια δεδομένη στιγμή.

"Θερμοκρασίες"

Στον κόσμο των αισθήσεων αυτό που με τσιμπάει για να νοιώθω ότι είμαι ζωντανός είναι οι θερμοκρασίες. Με τον καιρό αλλάζουν και ξεδιπλώνουν μια πραγματικότητα διαφορετική, είναι οι δείκτες μου για τους ανθρώπους.

Τι είναι η Τρόικα;

Νομίζω ότι λίγοι γνωρίζουν τι είναι η Τρόικα και ποιοι την αποτελούν. Παρόλα αυτά είναι από τις πιο δημοφιλείς λέξεις το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα. Φυσικά με ένα google search μπορεί ο καθένας να  ενημερωθεί για αυτή τη "λεπτομέρεια". Πόσο καλές είναι οι απόψεις μας και η κοσμοθεωρία μας όταν υπάρχουν βασικά κενά σε δήθεν αυτονόητες γνώσεις;

Είναι θέμα αντοχής

Η θάλασσα του φόβου και της ανασφάλειας μέσα στο κάθε μικρό και μεγάλο διαβρώνει τις ελευθερίες μου. Εν δυνάμει διαμάντια γίνονται στάχτη και καταλήγουν στη σφαίρα της ανυπαρξίας. Διαμάντια με μια έννοια μεταφορική αφού ποτέ δεν κατανόησα την αληθινή αξία μιας πέτρας που λάμπει και ποτέ δε τη θέλησα, δεν άφησα να μαυρίσω το μέσα μου για μια φωτεινή μπάλα που θα με τυφλώνει με το λαμπερό φως της ματαιοδοξίας της. Πίσω στη διάβρωση. Εγώ φτιάχνω τα τοιχώματά μου, η ζωή ένα μυστήριο που προσφέρει αυτοθεραπεία σε κάθε ουλή. Έτσι λοιπόν απολαμβάνω τη γνώση της κάθε μου πληγής. 

Μη κρύβεις αυτό που είσαι

Αυτό νοιώθω να θέλω πολλές φορές να πω σε ανθρώπους που υποδύονται ρόλους. Άνθρωποι να αποτελούν προέκταση μιας εταιρείας, χαμόγελα να υποδεικνύουν επιτυχία σε μια διαφημιστική πινακίδα, υπάλληλοι να δείχνουν κατανόηση σε ανώμαλα διεστραμμένα πελατειακά βίτσια, μαθητές να είναι ψύχραιμοι σε αδιάφορους δασκάλους, ψάθινες κούκλες της τηλεόρασης να επαναλαμβάνουν τετραγωνισμένες φράσεις για τριγωνικές αντιλήψεις, αυτό συναντώ. Εσύ και γω να γινόμαστε ¨αυτό¨ κάτω από την εργασιακή στολή που σε μεταμορφώνει σε λογότυπο. Σε ρωτάω τι κάνεις με τρόπο γρήγορο για να ξεγλιστρήσω απ' της περιέργειά σου τους κυνόδοντες, φοβάμαι να μοιράζομαι αυτό που είμαι σε αυτή την ανασφαλή σκηνή. Μήπως ξέρω εσύ ποιος είσαι; λέω και δικαιολογούμαι.

Αλλάζοντας

Η λέξη εξουσία συνηθίζει τελευταία μεταμφιεσμένη να περιφέρεται στο μυαλό μου. Προσπαθώ να την πιάσω μα γλιστράει, κρύβεται σε συνώνυμα ή και σε αντικατοπτρισμούς της. Πληγώνει σιωπηλά και δηλητηριάζει την έκφραση της αγάπης που χωρίς προσωπεία μέσα μου κουβαλώ απ΄την αρχή.

Συναισθήματα

Με φοβίζουν οι ξεπουλημένοι για μια εικόνα του εαυτού τους καλύτερη। Πάντα μου άρεσαν τα τρένα για τις όμορφες διαδρομές τους, δε θα μπορούσα όμως ποτέ να είμαι τρένο. Και οι ράγες με φοβίζουν.

Μεγάλος ο κόσμος για να τον αλλάξεις?

Καληνύχτα, ο κόσμος είναι μεγάλος για να αλλάξει;