Αγανακτισμένοι χωρίς όραμα

Ο λόγος που το Δυνατό Μυρμήγκι ξεκίνησε να μοιράζεται ήταν μια μορφή αγανάκτησης. Η πικρία για την αποτυχία μας να δημιουργήσουμε μια πετυχημένη κοινωνία και ο εύκολος τρόπος του να έχουμε άποψη για όλα. Αυτό που κατάλαβα νωρίς είναι ότι ο Έλληνας είναι ανίκανος να κάνει δημιουργικό διάλογο και είναι οπαδός της κοσμοθεωρίας του με φανατικό τρόπο. Φυσικά έχοντας περάσει από την δημόσια ελληνική εκπαίδευση δεν είναι δύσκολο να κατανοήσω τους λόγους που συμβαίνει αυτό σήμερα.

Δέντρο ήσουν

Γιάννης Σταύρου, Άνθρωπος και δέντρο, λάδι σε καμβά

Κάποτε ήσουν δέντρο, έπαιρνες ζωή από μια ξαφνική βροχή έχοντας το χρόνο να αγκαλιάσεις τον ήλιο σου, να τον νιώσεις δικό σου για μια στιγμή. Λευκό χαρτί μετά. Έχασες την υπομονή του κορμού σου του παλιού σου κορμιού που δε γνώρισες, κέρδισες την ευκαιρία να γράψεις όσα στην παλιά σου μοναξιά δεν είχες που να πεις.

Ζώντας σε πόλη

Δε σε ξέρω δε με ξέρεις. Αποφασίζεις για μένα και αποφασίζω για σένα. Όταν είμαι μόνος με πατάς και μέσα από ομάδες γίνεσαι μεγάλος έστω και αν η ομάδα δεν έχει νόημα για την ουσία της ύπαρξής σου. Ο χρόνος σε πιέζει, με πιέζει και μένα, περνάς με κόκκινο το φανάρι, σε ρωτάω "που πας", "μην αγχώνεσαι μου λες". Όχι δεν αγχώνομαι για το φανάρι. Αγχώνομαι που αποφασίζεις και για μένα. Ότι θέλουν οι πολλοί... Για πολλοστή φορά νιώθω τη βαβούρα της πόλης να με καταπίνει σε ένα δυσνόητο βουιτό. Βιώνω το θαύμα της ζωής εστιάζοντας σε μικρά πράσινα χόρτα, που τολμούν να φυτρώνουν ανάμεσα στις ράγες των τρένων. Τόσο μικρά, τόσο δυνατά. Αναρωτιέμαι αν όταν χτιζόταν αυτή η πόλη είχε ανακαλυφθεί ο χάρακας και ακούω τα μνημεία να παραπονιούνται για τους νέους τους γείτονες.

Σκέψεις

Ένας άνεμος μου χτυπάει την πόρτα. Ανοίγω. Μέσα στη δίνη προσπαθώ να νιώσω που με πάει και πόσο ελέγχω ακόμα τον εαυτό μου. Για όλους φυσάει ένας άνεμος που μέσα του είμαστε παρατηρητές της ομορφιάς του ή της σκληρότητάς του.. Από που έρχεται τώρα αυτός ο δυνατός αέρας; Είναι αναπνοές που δραπέτευσαν από κλειστά στόματα, πνιγμένες σε βαθύ πηγάδι για καιρό, τώρα σαρώνουν κάθε τι στο ξέφρενο πέρασμά τους. Αφήνω τον ευατό μου να παρασυρθεί σωματικά και κρύβω μέσα μου τη γαλήνη που θα μου δώσει την πραγματική ελευθερία που αναζητώ. Κρατάω λίγο χώρο για μένα, μακριά από φουρτούνες. Εκεί τα βράδια οραματίζομαι τον εαυτό μου ελεύθερο να μου γελάει με κατανόηση γεμάτη ειρωνεία για ότι με βασανίζει στο μικρό μου παρών.

Η δύναμη της καθιστικής διαμαρτυρίας

Η εμφάνιση νοημοσύνης στον όχλο είναι ένα δώρο προς όφελος της κοινωνίας. Ζούμε σε μέρες μεγάλων αλλαγών, ο κόσμος αλλάζει σε όλους τους τομείς και ο ανθρωπισμός περνάει κρίση. Οι κοινωνίες θέλουν να αντιδράσουν όμως νιώθουν το βήμα αυτό μεγαλύτερο από τον ίδιο τους το δρασκέλισμα, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Παγιδευμένοι στην προπαγάνδα υπομένουμε το δύσκολο και το κάνουμε συνήθεια, ξεχνώντας την αληθινή ουσία της ύπαρξής μας. Την ενέργειά μας για αλλαγή την σπαταλάμε χωρίς σκέψη σε όχι σημαντικές δράσεις. Εκτελούμε το χρέος προς τον εαυτό μας με σύντομες αντιδράσεις εκτόνωσης και μετά κολυμπάμε αμέριμνοι προς το ρεύμα.

Συλλογικότητα και Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης

Είναι πολλά τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν πόσο ατομιστικά σκεφτόμαστε ως λαός με συνέπεια να μη μπορούμε να δημιουργήσουμε συλλογικά.  Ο τρόπος που πολλοί οδηγοί δε σέβονται την λωρίδα έκτακτης ανάγκης είναι ένα καθημερινό φαινόμενο που προκύπτει από το σκεπτικό, "ας πάω εγώ πέντε λεπτά πιο γρήγορα - τι με νοιάζει αν θα δημιουργήσω πρόβλημα στην κυκλοφορία - βιάζομαι (οι υπόλοιπο δηλαδή δε βιάζονται;) - σιγά το κακό αν μπω στη λωρίδα, σιγά μην περάσει τώρα ασθενοφόρο".

Το ψέμα του "μονόδρομου"

Η αγαπημένη φράση των αξιολύπητων υπάρξεων που έχουν το μέλλον μας στα χέρια τους είναι, "δεν υπάρχει άλλος δρόμος". Δεν έχω ξαναγράψει με αυτό τον τρόπο αλλά έτσι ένιωσα και έτσι θα το αφήσω να βγει. Γύρω μου μια κοινωνία που έχει τον κατάλληλο εκτελεστή για κάθε προώθηση της ματαιοδοξίας της. Σάπια σοκολατάκια σε χρυσές κασετίνες. Στόματα με βρώμικη ανάσα και άσπρα δόντια. Ψυχές που φυσούν βοριά, σκεπασμένες σε ζεστά σεντόνια.

Κάποιες σκέψεις

Περνάς δίπλα μου και αναρωτιέμαι τι μας ενώνει; Ξεχασμένη υπόθεση εδώ και καιρό η φαντασία σου, σφίγγεις τα δόντια σέρνοντας το βιαστικό σου σώμα.

Μαζί θα ζήσουμε μια αλλαγή, θα φτιάξουμε κάτι καλύτερο; Κάτι καινούργιο που δεν είχες φανταστεί..

Ευνουχισμένες επαναστάσεις και επαναστάτες χωρίς όραμα

Τι λέει το άσμα; «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν». Οι επαναστάσεις, οι μαζικές κινητοποιήσεις των ημερών μας, μπορεί να φαίνεται πως αλλάζουν κάτι μα τίποτα δεν αλλάζουν. Κι αν κάτι κατορθώνουν είναι προς το χειρότερο για την ξεσηκωμένη ή επαναστατημένη μάζα. Το «μαζικό κίνημα» έχει πια γίνει ένα τρομερό μα αναλώσιμο όπλο, μιας χρήσης. Το παίρνει στο χέρι όποιο κέντρο εξουσίας θέλει να πετύχει έναν πολιτικό στόχο και ύστερα το πετάει στα σκουπίδια μαζί με την ίδια τη μάζα.

Οικογένεια, το πρώτο εμπόδιο στη σκέψη

Είναι πολλές οι φορές που στην προσπάθειά μας να πετύχουμε το καλύτερο ακολουθούμε δρόμους που μας φαίνονται οικείοι και άρα κρύβουν μικρότερο ρίσκο.  Πάντα μια γνωστή μυρωδιά, μυστηριακά μας χαλυβδώνει με πλαστή αυτοπεποίθηση και απομακρύνει την ανασφάλεια του αύριο. Ο καθένας από μας είμαστε ένα αποτέλεσμα των επιλογών μας και οι επιλογές μας είναι ένα αποτέλεσμα νομίζουμε ελεύθερης σκέψης.

Ελλάδα, η κοινωνία της βωμολοχίας

Σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας ένα "μαλάκα" δείχνει να καλύπτει κάθε κενό αμηχανίας ή και αδυναμίας επικοινωνίας. Περπατώντας στο δρόμο, μπαίνοντας σε γραφεία, ακούγοντας ζευγάρια να μιλούν μεταξύ τους, μεγαλύτερους ή μικρότερους ηλικιακά ανθρώπους, σε προαύλια, καφετέριες, κάθε λογής εργασιακούς χώρους είναι εύκολο να συλλέξεις τέτοια ποσότητα βωμολοχιών που να σε κάνει να αναρωτηθείς τι έχει πάει στραβά; 

Το θολό αύριο, η παραίτηση του σήμερα

Όσα δε καταλαβαίνουμε εύκολα τα μηδενίζουμε, τα θεοποιούμε και τα βλέπουμε επίπεδα. Δε προλαβαίνεις να δεις το σχήμα που παίρνει ο σύγχρονος κόσμος και έτσι αναβάλλεις τη συμμετοχή σου στη σχηματοποίηση. Αρχιτέκτονες με γνώση και τεχνοκράτες με ικανότητες, απολαμβάνουν την αρχοντιά τους σε ένα παιχνίδι με γνωστούς κανόνες που το κερδίζει όποιος τους ασπαστεί με τρόπο που οι κανόνες θα γίνουν τρόπος ζωής.

Ο Θεός δεν είναι ψηλά

Είναι πολλά αυτά που πιάνουν χώρο στο μυαλό μου και σίγουρα ανακυκλώνονται μέσα μου λάθη και πάθη. Θέλω να μοιραστώ μια παρατήρηση που με κάνει να ανακαλύπτω πολλά για την κοινωνία και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

Ένα από τα μεγάλα παράδοξα του ανθρώπου είναι ότι ψάχνει τον Θεό κοιτώντας προς τα πάνω.

Γράμμα από έναν Αιγύπτιο

Ημερομηνία: Πέμπτη, 20 Ιανουάριος 2011

What happened in Alexandria is horrible beyond any description. There are no enough words that can describe the cruelty of this crime. I think Alexandria is just like any other Egyptian city, it witnessed times of peaceful coexistence and times of sectarian strifes and tensions. This is true since pre-Islamic times.

Η δυναμική της κρίσης στην Ελλάδα

Κάθε κρίση είναι μια ευκαιρία να σε αλλάξει. Όλοι έχουμε στιγμές που μια παρατεταμένη κατάσταση χωρίς ουσία στη ζωή, μας οδηγεί σε μια κρίση και επαναδιαπραγμάτευση της πορείας μας. Οι κρίσεις είναι αυτές που δίνουν την ευκαιρία για χάραξη του χαρακτήρα μας και εξωτερίκευση των πραγματικών μας επιθυμιών.